Dodelijke aanrijding op het spoor.

In stilte hoopt iedere treinbestuurder om dit nooit te moeten meemaken. Toch komt het bijna dagelijks voor op het spoor. Sommige aanrijdingen zie je aankomen, anderen totaal niet en in extreme gevallen word je als treinbestuurder ergens onderweg ingelicht dat je een persoon aangereden hebt. Op dat ogenblik begint een verwerkingsproces dat voor iedere treinbestuurder anders verloopt.

Tijdens mijn carrière heb ik 4 aanrijdingen meegemaakt en 1 bijna aanrijding. De voorlaatste dodelijke aanrijding bleef het meeste hangen en af en toe herbeleef ik die nog eens alhoewel het intussen meer dan 10 jaar geleden is. Telkens ik op die plaats voorbij kom moet ik terug denken aan die zonnige meidag met desastreuze gevolgen. Mijn ervaringen beschrijf ik hierna, de meest gruwelijke details zal ik vermijden voor zover ze niet relevant zijn om het beeld te schetsen van wat er door een mens heen gaat op dat moment. De persoonlijke details laat ik weg uit respect voor de nabestaanden.

Reconstructie van de aanrijding.

De hele dag verliep al perfect, ik deed stoptreintjes tussen 2 regio’s en het weer speelde mee, overal zaten er mensen in de tuin en ze zwaaiden wanneer ik voorbij kwam. De klanten waren goedgeluimd, ongetwijfeld zat het warme zonnetje daar voor iets tussen. Ik moest nog een ritje heen en terug en dan zat mijn werkdag er ook op. Ik keek er al naar uit want die avond gingen wij uit eten met vrienden en de volgende 2 dagen moest ik niet werken. Ik mocht me dan ook even laten gaan. Treinbestuurders moeten sober leven en opletten dat ze niet te uitbundig doorzakken want dat kan natuurlijk niet wanneer je met mensen onder weg bent. De promillegrens ligt op 0,2 en indien je toch meer zou hebben dan wordt ‘de afzetting’ als straf voorgesteld. Opletten geblazen dus. Dit keer echter zou ik toch mogen meegenieten van de zomerse sangria dat die avond beloofd was.

Ik was net vertrokken in een klein landelijk stationnetje toen ik een persoon door de gesloten slagbomen zag wandelen. Dit zien wij elke dag meerdere keren en verschieten doen we daar niet echt meer van. Het doet je hart enkel wat sneller kloppen en steevast knijp je wat harder in de remhendel voor het geval dat…

Deze persoon stapte vrij traag over en ik dacht  bij mezelf ‘komaan man – tempo – want dit gaat erom spannen’. Ik zette mij wat rechter en de adrenaline begon door mijn aderen te stromen. Eens die persoon in het midden van mijn spoor gekomen was, draaide hij zich in de richting van mijn aanstormende trein en bleef perfect in ‘geef acht’ houding staan (ooit al eens in het spoor gestaan vlak voor een stilstaande trein? Dat moet je echt eens doen, dan begrijp je dit nog veel beter). Intussen had ik in een reflex reeds noodremming gegeven. Zo een trein zet je niet zomaar stil op een paar meter en ik wist al dat het te laat was, een aanrijding zou niet meer te vermijden zijn. Vanaf dat moment staan al je zintuigen op scherp en beleef je alles zoals in een vertraagde film, ik kan me nog elk detail perfect voor de geest halen. Je hoopt dat de trein nog tot stilstand zal komen vóór die persoon, maar diep in je binnenste weet je dat het onvermijdelijke zal volgen.
De persoon bleef mij recht aankijken, hij keek recht in mijn ogen en ik vergeet nooit van mijn leven die intense trieste blik, er straalde geen enkele emotie uit, geen angst, geen opwinding, enkel een diepe triestheid. Hij bewoog zich absoluut niet ! Ik klaksoneerde en maakte waaiende bewegingen naar de persoon, alsof ik hem daarmee van het spoor kon duwen. Niets hielp, hij veroerde geen vin en bleef staan pal in het midden van mijn spoor. Zijn trieste ogen priemden door mijn venster…

De klap was onvermijdelijk en kwam hard aan. Eerst een doffe droge klop toen hij geraakt werd door 300 ton staal, dan even niets en dan hoor je het lichaam onder de trein terecht komen… Ik bespaar jullie deze details; maar het is een geluid dat je nooit meer vergeet, wees daar maar zeker van.

Eens de trein stilstond begon ik spontaan de veiligheidsmaatregelen toe te passen die me aangeleerd waren tijdens de opleiding en die ik – in gedachten – al zo dikwijls herhaald had. Ik hoopte dat ik niets vergeten was. Toevallig was de politie in de buurt en die was dan ook zeer snel ter plaatse en zeer behulpzaam. De politieman was zeer vriendelijk en sloot de zijdeur van de dienstwagen zodat we rustig en afgezonderd van de tientallen opgedaagde nieuwsgierigen even met elkaar konden praten. Ik trilde nog altijd een beetje en de politieagent bood mij een sigaret aan die ik spontaan weigerde, dat was wel het laatste waar ik behoefte aan had. Nadat ik de procedures met de politie afgehandeld had was het wachten op de rest van de ‘etat major’ die ongetwijfeld vlug ter plaatse zou zijn.

Intussen was er van de andere kant een trein aangekomen die stopte voor de plaats des onheils, ik was blij om te zien dat het een collega van mijn depot was waarmee ik echt goed kon opschieten. Samen sta je sterker en deze man kon ik vertrouwen, hij had 15 jaar meer ervaring en vertelde mij dat alles in orde zou komen. Ik herinnerde mij dat mijn verslag nog op het krachtvoertuig lag en ging dat eerst ophalen tegen dat de ‘etat major’ er zou aankomen (dat is een term die wij treinbestuurders gebruiken om de delegatie van sterren en strepen aan te duiden die onvermijdelijk opdagen bij dergelijke voorvallen).

Toen ik mij naar mijn cabine begaf, waarbij ik steeds voorbij het zwaar verminkte lichaam moest komen die zich nog onder mijn trein bevond en nog niet afgedekt was, sprak er mij een vrouw aan. Ze vroeg op een erg pedante manier hoe lang de trein nog zou stil staan want ze had een dringende afspraak en kon niet te laat komen. Wanneer ik haar vertelde dat ik zojuist iemand dood gereden had en dat het bijgevolg nog een tijdje zou duren, eiste zij onmiddellijk dat ik een taxi zou oproepen zodat ze op tijd was voor haar afspraak. Dat er een verminkt lijk onder haar rijtuig lag raakte haar totaal niet. Zo is het leven nu eenmaal zeker? Toch is de reactie van die vrouw me altijd bijgebleven, ik denk er dikwijls aan wanneer ik de reacties op de vertragingen bij de NMBS lees op twitter.

De tweede passagier die mij aansprak was een jonge dame op weg naar haar werk, ze was verpleegster en zei me dat ze beschikbaar was indien ik of iemand anders hulp nodig had.

Toen ik terug kwam aan de overweg vertelden bewoners uit de buurt mij dat ze die persoon al een tijdje hadden zien lopen in de buurt van de spoorweg en dat hij stond te kijken naar de treinen aan die specifieke overweg. Waarom koos hij net mijn trein uit? We zullen het nooit weten.

Aankomst van de ‘etat major’ ter plaatse.

Vanaf het ogenblik dat deze mensen aankomen staan wij onder het bevel van hen, zij regelen dan het verdere verloop van de actie. Dit liep niet van een leien dakje want regels en voorschriften werden wel heel flexibel toegepast, tenminste dat probeerde men toch. Meermalen moest ik als bestuurder tussenkomen en de procedure uitleggen want het was duidelijk dat men niet zo goed op de hoogte was.

Wij leggen alle 3 jaar testen af om onze kennis op peil te houden en moeten dan ook zeer regelmatig tijdens het jaar de aangepaste of nieuwe reglementering bijhouden. Deze mensen moeten die 3-jaarlijkse testen niet afleggen en het is duidelijk wanneer zij deze procedures en reglementering niet zelf bijhouden, die een beetje ‘roestig’ zijn op het ogenblik dat zij ze moeten toepassen. Logisch natuurlijk wanneer je weet dat zij, eens ze geslaagd zijn en in normale omstandigheden, hun opgedane kennis nooit meer moeten bewijzen.

Nadat de ‘chef’ maatregelen genomen had om de reizigers te evacueren mocht mijn trein terug aanzetten. HIj was echter vergeten dat het zwaar verminkte lijk nog onder mijn trein lag en ik weigerde om mij ook maar 1 meter te verzetten. Eens de overblijfselen van wat ooit een mens was geweest opgeruimd waren konden wij de rit verder zetten, na het uitvoeren van de nodige procedures (geloof mij, aan documenten geen gebrek).

De tijden zijn veranderd intussen.

Men mag niet vergeten dat dit voorval zich meer dan 10 jaar geleden heeft afgespeeld en intussen zijn de tijden veranderd en wel degelijk ten goede. De NMBS heeft gezorgd voor een procedure die maakt dat bestuurders die dergelijke traumatische gebeurtenis tegenkomen volledige ondersteuning krijgen vanaf de plaats van het ongeval tot ze terug thuis zijn. Vanaf het moment dat de permanentie het bericht krijgt dat er een aanrijding is geweest starten zij een procedure op die ervoor zorgt dat de bestuurder ter plaatse begeleiding krijgt van een ‘instructeur’ die een speciale opleiding genoten heeft. Deze instructeur noemt men een API (Assistent Post traumatic Incident) zijn taak bestaat erin de bestuurder te begeiden tot thuis en ervoor te zorgen dat de bestuurder in de meest optimale omstandigheden de plaats van het gebeuren kan verlaten.

Er wordt gezorgd voor opvang nadien en indien nodig staan er zelfs psychologen paraat om de bestuurder bij te staan. De eerste werkdag dat de bestuurder terug gaat rijden wordt hij tijdens deze rit ook steeds begeleid. Wanneer een bestuurder na die eerste rit nog steeds problemen heeft met de verwerking van het gebeuren kan hij steeds beroep doen op een team van professionelen die hem verder zullen begeleiden.

Blijft zo een ongeval hangen?

Dat is afhankelijk van persoon tot persoon natuurlijk en alleen jijzelf kan daar een antwoord op geven. Mijn ervaring is dat het nooit weggaat, maar ik heb er niet veel hinder van. Ik kan er open over praten, vooral met collega’s op het werk. Soms maken we er zelfs grapjes over, klinkt misschien ongepast maar het is nu eenmaal zo. Als bestuurder weet je dat het meestal te laat is wanneer men zo iets meemaakt. Je kan de persoon niet ontwijken,even het stuur omgooien is er echt niet bij voor ons. Het maakt deel uit van het verwerkingsproces denk ik. Men moet altijd voor ogen houden dat het niet de fout van de treinbestuurder is. Relativeren kan dus helpen in het verwerkingsproces.

Denk ik er nog dikwijls aan? Ja en nee. Doordeweeks denk ik daar nooit aan. Het komt enkel even terug wanneer je voorbijkomt op die plaats en tijdens gesprekken hierover met collega’s. Dit geval is me speciaal bijgebleven omdat ik zo lang oogcontact had met het slachtoffer. Ik heb hierover gesproken met de arbeidsgeneesheer (een vrouw bij ons) en heb daar echt wel veel aan gehad.

De enige belofte dat ik mijzelf gemaakt heb is dat ik onmiddellijk ophou met rijden moest ik ooit kinderen doodrijden, daar zou ik problemen mee hebben, zware problemen.

CONCLUSIE.

De treinbestuurder moet alleen en in uiterst moeilijke omstandigheden de eerste maatregelen nemen en is dus enorm afhankelijk van zijn opgedane kennis tijdens zijn opleiding.

De treinbestuurder moet het vermogen hebben om in dergelijke momenten ijzig kalm te blijven.

De treinbestuurder loopt elke dag de kans een psychologisch trauma op te doen.

De opleiding mag het nog 1000 keer uitleggen, ter plaatse loopt het nooit zoals in de opleiding is aangeleerd. Zet de theorie dus opzij, zorg ervoor dat je ingedekt bent (documenten en procedures) en wees creatief. Zorg er wel voor dat alles veilig verloopt.

Als een situatie niet veilig is of wanneer je vind dat het niet ‘kosjer’ is, weiger het dan uit te voeren.

Praat erover met collega’s, het help echt wel. Als je met iets blijft zitten naar aanleiding van het voorval, zoek desnoods professionele hulp, de expertise is ter beschikking en niemand zal je daarvoor met de vinger wijzen.

Maak gebruik van uw recht om een gesprek te hebben met de arbeidsgeneersheer of de psycholoog, laat u niet overhalen om de dag nadien terug aan de slag te gaan.

Wees niet bang dat u hierdoor financieel verlies zal leiden, vermits dit een arbeidsongeval is verlies je niets, ook geen premies. Laat dit dus nooit een reden zijn om sneller aan de slag te gaan. Niemand heeft daar baat bij.

Advertenties

Tags: , , , , ,

About dagoke

WYSIWYG

30 responses to “Dodelijke aanrijding op het spoor.”

  1. Ruud Maijer says :

    Mooi geschreven Dany, het is heel herkenbaar, ook het gedrag van de mensen met een “belangrijke afspraak”……. Ik heb hem even gedeeld , ook voor Nederlandse collega’s is het herkenbaar en is de opvang en nazorg 1000x beter als laten we zeggen 15 jaar geleden!

  2. VroegeVogel says :

    Ik ben nu zelf anderhalf jaar treinbestuurder, en ben tot nu toe gelukkig gevrijwaard gebleven van persoonsongevallen. Maar elke dag is het weer een beetje Russische roulette spelen… Ik lig er niet van wakker, maar weet dat de kans klein is dat ik mijn pensioen zal halen zonder dat er iemand onder m’n trein beland.
    Waar ik me enorm aan erger is het onvoorzichtig en zelfs onverantwoord gedrag in de buurt van de sporen. Gesloten overwegen overlopen, op het randje van het perron lopen terwijl er een trein aankomt of de sporen oversteken in het station… het moet tegenwoordig allemaal kunnen. Soms word je als treinbestuurder zelfs uitgedaagd door, meestal jongeren of kinderen, die doen alsof ze voor de trein gaan springen (enkele weken geleden zelfs nog een noodremming voor gegeven ergens op Lijn 124).
    En, zoals Dagoke omschrijft, voel je elke keer weer die adrenaline door je aderen pompen en neem je je remkraan al in de hand, maar weet je dat er toch te weinig tijd is om die machine van honderden tonnen nog op tijd tot stilstand te brengen…

  3. Roel Desaeger says :

    Helaas gebeurt een zelfdoding maar al te vaak. Ik hoop dat veel mensen dit verhaal lezen en beseffen wat ze treinbestuurders aandoen door hun daden. Maar wie depressief is en met zelfmoordgedachten rondloopt, denkt daar misschien allemaal niet aan.
    Als treinspotter kan ik dit verhaal echter indachtig zijn en voorzichtig zijn bij mijn hobby, zodat treinbestuurders niet schrikken van onze aanwezigheid langs de baan…

    • fil says :

      Ik kan het niet genoeg herhalen,als je dan al rond spoorwegdomein rondloopt kijk links en kijk rechts vooraleer je verder stapt,herhaal dat desnoods nog eens,beter eens teveel dan te weinig!Een trein kan een andere trein verbergen,zelfs het geluid van een trein die je ziet kan het geluid van een andere verbergen!Maak U kenbaar en draag Uw geel vestje!steek UW hand omhoog als er een claxontoon weerklinkt zodanig dat de bestuurder weet dat je hem gezien hebt!Maandag had ik een bijna aanrijding met 4 mensen van infrabel!Onvoorzichtigheid van die mensen in het spoor was de boosdoener.Dit zijn mensen die dagelijks in het spoor infiltreren en zie…ik kwam er met de schrik vanaf maar dat geldt ook voor hun.Hopelijk leest iemand van die 4 mensen dit en trekt daar lessen uit!Waar dit zich heeft voorgedaan speelt hier van geen belang,laat rusten wat niet wakker is.

  4. Kristof H says :

    @roel: het dragen van een geel vestje helpt hier heel veel bij. Spijtig genoeg denken niet alle treinskpotters hieraan…

  5. helsen Frans says :

    Als gewezen Treinbetuurder ,eerste Trenbestuurder,tractieverdeler moet het volgende gezegd worden……………U beweerd dat een treinbestuurder geen enkel geldelijk verlies lijd bij een ongeval,aanrijding.

    Wanneer de fout zelfs van de derde partij bewezen is ,zal een treinbestuurder die sedentaire dienst krijgt (zittende diest) steeds 1/55 pensioenrechten opbouwen ipv 1/48.Ik zelf heb 18 maand sedentaire dienst gekregen wegens aanrijding met derde partij ,en heb van deze periode 1/55 pensioenrechten opgebouwd .Had zelfs een bewijs van de nmbs dat ik geen pensioenverlies zou gehad hebben van deze aanrijding .Maar de Nmbs schrijft op een verdoken manier dat je dit verdoken feit en regels NOOIT kunt achterhalen. je moet EFFECTIEF diensten uitvoeren om 1/48 pensioenrechten te bekomen.Over je rechten als treinbestuurder wordt er geen woord gerept,nog over het feit dat je als Treinbestuurder je ganse¨Prive bezittingen kan verliezen ten gevolge van een zware fout ten uwe laste…….

    • dagoke says :

      Beste Frans, ik beweer inderdaad dat de treinbestuurder geen enkel geldelijk verlies zal lijden. Ik baseer mij daarvoor op het ARPS bundel 572. hoofstuk III paragraaf 43.

      Dit schrijft het volgende:

      “Gedurende de periode van volledige tijdelijke ongeschiktheid ontvangt de gekwetste bediende, ongeacht zijn dienstanciënniteit, ten laste van het Fonds der sociale werken – Kas der vergoedingen, een vergoeding die gelijk is aan 100 % van zijn laatste globale wedde verhoogd met de productiviteitspremies, de toelage voor zaterdagwerk, de toelage voor zondagswerk en de toelage voor nachtwerk.

      Het betreft de gemiddelde productiviteitspremies en toelagen toegekend gedurende de 12 maanden die de maand voorafgingen waarin zich het ongeval heeft voorgedaan of waarin de arbeidsongeschiktheid voortvloeiend uit de beroepsziekte, een aanvang heeft genomen. ”

      Wij gaan in dit verhaal ervan uit dat de bestuurder zijn job herneemt na het psychologisch trauma.

      Wat de verantwoordelijkheid betreft, klopt het inderdaad dat men u aansprakelijk kan stellen voor eventuele fouten. Het is niet de eerste treinbestuurder die in de cel terecht komt of die veroordeeld wordt. Onlangs is er nog een collega gestraft, de rechter heeft hem echter de gunst van de opschorting verleend.

      U kent de zin dat de meeste treinbestuurders tegen elkaar vernoemen.

      Wij zitten altijd op de eerste rij maar met een voet in ons graf en met de andere voet in de gevangenis.

      • Benny Raes says :

        De bestuurder wordt inderdaad voor die dagen vergoed maar dan ook enkel voor die dagen. Maar aangezien hij op dat moment geen treinen mag verzekeren valt hij terug op zittende dienst voor zijn loopbaan tot op de dag hij opnieuw begint te rijden.

    • John says :

      Het is beschamend te lezen dat men hier spreekt over de financiële kant van de zaak na een zelfdoding.

      • L. Verburg says :

        Het gaat hier niet perse om de zelfdoding, maar om de gevolgen voor de machinist. Natuurlijk komt daar ook een financiële kant bij kijken en is dat niet het ergste, maar het zal op een gegeven moment zeker meespelen.

      • fierens tim says :

        Een collega die na een zoveelste zelfdoding onder zijn trein, zijn functie als treinbestuurder niet meer kon uitoefenen door psychologische problemen verlies door schuld van ander dus wel enorm veel geld. niet dat het geld een hoofdzaak is in zo een geval, maar kom het maar tegen met leningen en andere kosten af te betalen.

  6. Ben van Os says :

    Ik herken zeer zeker het bovenstaande verhaal ik heb zelf ook al het nodige meegemaakt toen ik NS meester was…zelfdoding,ongelukken,en veel bijna aanrijdingen…die in feite nog meer inpact hebben als een dodelijke aanrijding….(althans bij mij) elke persoon is anders dus reageert ook anders…nu hangt mijn jas aan de willigen …ik kon er niet meer tegen en raakte in burnout toestand…en thans exit bij de NS..door vevelende bijkome
    nde oorzaken…Ben..

  7. rita van den berghe says :

    ja sommige mensen beseffen niet dat het voor de treinbestuurders een echte nachtmerrie is , ik leef met die bestuurders mee want ik heb een zoon die treinbestuurder is ,hij heeft dat ook al meegemaakt , dat is iets om nooit te vergeten , dus mensen doe geen rare dingen op de sporen rita

    • John says :

      Alsof iemand die zelfdoding pleegt denkt aan de gevolgen voor de treinbestuurder.
      Iemand die dood wil denkt enkel aan de dood, zonder meer.

      • T. Oostveen says :

        Misschien niet maar er zullen er ook een heleboel zijn die er wel degelijk goed over nadenken. Daarbij wilt Rita enkel maar haar medeleven tonen en daar lijkt me niets mis mee toch John die eigenlijk overal negatief/kritisch reageert,

  8. A.Biemold2@upcmail.nl says :

    Ik heb een Zoon die ook Meester Machinist is !! Hij is al 28 Jaar bestuurder van de NS .Volgens mij z’n Moeder heeft ie nooit iets verteld ,misschien 1keer dat was in het begin van zijn loopbaan biij de NS .Nu ik dat verhaal hoor is het wel een zwaar beroep ;En is het fijn dat ie fijne collega’s heeft waar je gezamenlijk over kunt praten .Ik neem een grote pet voor jullie allemaal af .Een Moeder

  9. Bert De Smet says :

    Een pakkende en verhelderende getuigenis. Zouden meer treinreizigers moeten lezen alvorens commentaar te hebben!

  10. Benny Raes says :

    Indertijd heb ik 2 dodelijke aanrijdingen gehad in 2 weken tijd. Je kan je daarop niet voorbereiden. Ieder ongeval is anders en je weet nooit hoe je zal reageren. Het ergste wat een bestuurder kan overkomen is een ongeval waar een kind bij betrokken is. Zoiets verwerk je nooit.

  11. jpd - journalist die vaak met trein reist says :

    Ik zat eens in een trein die plots lange tijd bleef stilstaan. Een oud treinstel zonder omroepinstallatie. De reizigers wisten dus niet waarom onze trein niet reed. Na ongeveer 10, 15 minuten wachten, kwam de treinbegeleider een mooi verhaal meedelen. Maar sommige reizigers reageerden woedend of verweten de NMBS dat er alweer een vertraging was. Het was weer de schuld van die eeuwige knoeiers. Maar ik zal die zomerse avond niet vlug vergeten. Want wat kwam de treinbegeleider zichtbaar opgelucht vertellen? ‘Een tegenliggende treinbestuurder kon onze treinbestuurder op tijd melden, dat er een persoon op ons spoor liep. NMBS en politieagenten konden die verdwaalde en verwarde loper op tijd opmerken. Onze trein stond lange tijd stil, omdat ze die persoon maar met moeite van het spoor konden verwijderen.

    ‘Proficiat, dat is een mooi einde en een ramp werd vermeden’, zei ik tegen de treinbegeleider. Maar de overige aanwezigen in mijn rijtuif hadden daar weinig of geen begrip voor. Verdomme, hun trein was alweer te laat… Dat was het enige dat telde… Maar reken maar dat de treinbestuurder en treinbegeleider deze gelukkige afloop niet vlug zullen vergeten. Ook al is het al meer dan zes jaar geleden op de lijn van Dendermonde naar Brussel.

  12. jpd - journalist die vaak met trein reist says :

    Ik zat eens in een trein die plots lange tijd bleef stilstaan. Een oud treinstel zonder omroepinstallatie. De reizigers wisten dus niet waarom onze trein niet reed. Na ongeveer 10, 15 minuten wachten, kwam de treinbegeleider een mooi verhaal meedelen. Maar sommige reizigers reageerden woedend of verweten de NMBS dat er alweer een vertraging was. Het was weer de schuld van die eeuwige knoeiers. Maar ik zal die zomerse avond niet vlug vergeten. Want wat kwam de treinbegeleider zichtbaar opgelucht vertellen? ‘Een tegenliggende treinbestuurder kon onze treinbestuurder op tijd melden, dat er een persoon op ons spoor liep. NMBS en politieagenten konden die verdwaalde en verwarde loper op tijd opmerken. Onze trein stond lange tijd stil, omdat ze die persoon maar met moeite van het spoor konden verwijderen.’

    ‘Proficiat, dat is een mooi einde en een ramp werd vermeden’, zei ik tegen de treinbegeleider. Maar de overige aanwezigen in mijn rijtuig hadden daar weinig of geen begrip voor. Verdomme, hun trein was alweer te laat… Dat was het enige dat telde… Maar reken maar dat de treinbestuurder en treinbegeleider deze gelukkige afloop niet vlug zullen vergeten. Ook al is het al meer dan zes jaar geleden op de lijn van Dendermonde naar Brussel.

  13. chantal says :

    Beste Dagoke,
    Ik las je BLOG, over iets dat jou na 10 jaar nog zo beweegt dat je er nu over wilde schrijven. Ruim dertig jaar geleden keek mijn moeder een collega van jou misschien net zo aan, tussen station A en B. Ik lig er nu niet meer van wakker, maar het is een deel van mij geworden.
    Destijds hield de NS ons als familie weg van de betreffende treinbestuurder. Nu begrijp ik dat. Maar toch deel je een verdriet over/ door dezelfde persoon. Ik hoop dat jij en je collega’s je zelf niets verwijten. Met zoveel massa achter je kun je niks voorkomen.
    Soms willen mensen niet meer, en betrekken ze daar anderen bij. Dat is niet opzettelijk, maar heeft te maken met een totale vernauwing van het bewustzijn en daardoor een een onmogelijkheid om zich nog af te vragen wat dat doet met een ander.
    De dame met haar taxi kon daar niets mee. Hoeft ook niet. Het is in de kern immers asociaal om dit te doen.

    Ik dank je voor je openheid in dit, mooi geschreven, stukje.

  14. leed says :

    beste dagoke,
    eerst en vooral wil ik je bedanken dat je blog op een menselijke manier geschreven is en het hier is niet gaat over de verliezen van geld maar om het emotionele aspect van beide kanten.
    het is nu bijna 2,5 jaar geleden dat mijn zoon op het spoor stond. de dag na zijn dood is een treinbegeleidster haar verhaal komen doen omdat ze vond dat zij persoonlijk, als verwerkingproces, daar behoefte aan had.
    mijn zoon is die dag niet bewust naar het spoor gestapt want hij was onderweg naar huis met een vriendin na een avondje stappen want hij was jarig die dag.
    ik wist dat mijn zoon ongelukkig was maar hij zei altijd, mama troost u ik heb dat lef niet. tot die bewuste dag.
    de treinbegeleidster vertelde me dat hij had geaarzeld maar uiteindelijk met zijn rug naar hen toe is gaan staan . ik ben haar dankbaar dat ze de moed heeft gehad om bij mij langs te komen.
    ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie mijn zoon en al die anderen kunnen vergeven op een dag om wat zij jullie hebben aan gedaan.
    in ieder geval mijn excuses aan de treinbestuurder van die bewuste dag.

    • Werner says :

      De laatste cijfers 102 zelfdodingen en 98 pogingen in 2012 Het komt dus toch niet bijna élke dag voor,

      • Hannes says :

        Nee, maar wel 200 bestuurders die ermee in aanraking zijn gekomen. Wat voor opmerking is dat nu weer?

      • fierens tim says :

        dat maakt 200 pogingen in totaal dus elke 3 dagen 2 keer…. dat is volgens mij dus WEL bijna elke dag

  15. StevieFN says :

    elk één is er één teveel

  16. Ilias says :

    “Waarom koos hij net mijn trein uit?”

    Ik heb zelf een poging begaan op de sporen. De treinbestuurder kon nog op tijd stoppen.
    Op het moment van het gebeuren was ik 17 jaar. 1 januari 2013.
    Het is een weloverwogen beslissing. Weken, dagen en uren daarvoor heb ik zitten piekeren over de poging. Net voor het moment dacht ik van, nu is het gedaan. Op dat moment stapte ik op de sporen. Wachtend op een afkomende trein. Nadat de trein pal voor mij stopte, stapte ik naar de trein, daar zag ik de treinbestuurder en de conducteur.

    De treinbestuurder vroeg mij waarom ik daar op de sporen stond. Ik vertelde hem dat ik mijn leven wou beëindigen. Daarop zei hij dat ik jong ben en nog een heel leven voor mij heb.

    Ik gaf de treinbestuurder een ferme knuffel en ik vertelde hem dat het mij spijt.

    De bedoeling van mijn verontschuldigen was dat ik hem geen traumatische
    gebeurtenis wou bezorgen.

    Tot op deze dag, worstel ik nog steeds met suïcidale gedachten. Elke dag denk ik aan een mogelijke poging op de sporen. Hopelijk komt het er nooit weer op aan.

  17. Johnb305 says :

    You are a really persuasive writer. I can see this in your writeup. You’ve a way of writing compelling info that sparks significantly interest. ckekeaecfgdd

  18. Joke says :

    Vandaag zat ik als passagier op een trein die een aanrijding had met een persoon. Het is nog niet duidelijk of het een zelfdoding was of niet maar ik kreeg koude rillingen toen het omgeroepen werd. Ik werd echt kwaad toen er ook mensen begonnen klagen en kwaad werden op een conducteur die zo zijn best deed om alles te communiceren en ons op de hoogte te houden. Ik kon alleen denken aan de chauffeur en de aangereden persoon… ik kan me niet inbeelden wat voor impact dat moet hebben op iemand.

Trackbacks / Pingbacks

  1. Persoonsaanrijdingen, dé schrik… | jantograaf - 26 oktober 2014
%d bloggers liken dit: