Zijn projectontwikkelaars almachtig in mijn stad?

Blog-planfoto

 

Reeds meer dan 1 jaar staat er een groot reclamebord van een grote projectontwikkelaar op het trottoir. Het is meer dan 2 meter hoog en zo breed dat het zelfs – met toestemming van de eigenaar- een deel op het eigendom van de buurman staat. Dit reclamebord moet kopers naar de nieuw gebouwde  woonwijk lokken. Op zich geen probleem ware het niet dat door dit reclamepaneel de voetgangers verplicht zijn om zich volledig op de rijweg te begeven. Deze straat wordt momenteel veel gebruikt door wandelaars, fietsers en onderaannemers die meewerken aan de bouw van de huizen maar ook door geïnteresseerde kopers die de nieuw aangelegde wijk komen verkennen op zoek naar een nieuwe thuis. Vrij veel verkeer dus die gebruik maakt van deze nieuwe straat.

 

 

De eerste weigering.

De plaatsing van dit reclamebord stoorde mij nogal omdat ik mij steeds op de rijweg moest begeven om het te omzeilen. Een nieuw aangelegd trottoir en men kan het niet gebruiken door deze hindernis. Daarom deed ik een melding via het moderne elektronische online meldingssysteem van mijn gemeente. Kort nadien kreeg ik een telefoontje van de ‘GAS-vaststeller’ van de stad. Die wist mij te vertellen dat ze niets konden doen hieraan want “de bewuste straat was nog niet overgedragen aan de stad en daardoor nog altijd privéterrein“.
Daarmee moest ik het maar doen. De bewuste straat is volledig open voor alle verkeer, is vrij toegankelijk voor iedereen, is uitgerust met verkeersborden, wegmarkeringen, naambordjes en alle uitrusting die reglementair voorzien zijn.  Er staat nergens een aanduiding dat het privédomein is of niet toegankelijk is voor het publiek. Toch wordt de straat voor de stad aanzien als privédomein en bijgevolg mag de projectontwikkelaar zijn reclameborden zetten waar hij wil.
Daarmee was de kous af voor de stad. De projectontwikkelaar mag gewoon verder zijn zin doen.

De tweede weigering.

Na enkele weken besloot ik om het even te proberen via de lokale politie.  Het lokale ‘algemeen politiereglement’ bevat enkele artikels waarbij hindernissen op het trottoir kunnen aangepakt worden. De lokale politie patrouilleerde zeer regelmatig in deze nieuwe maar volgens de stad zogezegde ‘privé’ straten, omdat er zich hangjongeren ophielden die voor problemen, hinder en beschadigingen zorgden in de buurt. Dat ging zelfs zover dat de politie moest overgaan tot het plaatsen van een mobiele camera unit die een en ander moest registreren.  Straf hé, privédomein volgens de stad en toch laten ze de lokale politie toezicht houden en plaatsen ze er met belastinggeld aangekochte camera’s op privéterrein.
Ik stuurde dus een e-mail naar de wijkagent. Na 14 dagen had ik hier nog geen antwoord op en besloot nog eens een herinnering te sturen. De politie die hier constant onderbemand is moet nu eenmaal roeien met de riemen die ze krijgt van de stad. G.een verwijt naar deze mensen toe, ze doen hier echt wel hun best. Na twee weken  kreeg ik toch een antwoord. De wijkagent was 14 dagen ‘niet beschikbaar’ geweest . Men zou het nodige doen….. Op 26 januari kreeg ik dan een antwoord van de verantwoordelijke inspecteur wijkagent:

[…]” ik heb vandaag contact opgenomen met de firma […]. Het paneel zal zo spoedig mogelijk weggehaald worden.” […]

Op mijn opvolgmail  van 23 februari 2018 naar de wijkinspecteur met de vraag hoe lang “zo spoedig mogelijk” is heb ik tot op heden nog altijd geen antwoord bekomen. Vandaag zijn we begin maart en het reclamepaneel staat nog altijd onaantastbaar te stralen in zijn volle glorie. De voetganger moet nog altijd op de rijweg stappen door het volledig versperde trottoir. De stad doet helemaal niets. De projectontwikkelaar doet nog veel minder, waarom zou hij ook, niemand legt hem een strobreed in de weg.

De derde weigering.

Ik besloot het nog maar eens te proberen en stuurde op 23 februari ook een e-mail naar de bewuste Gas-ambtenaar waarin ik hem laat weten niet akkoord te gaan met zijn zienswijze uit de eerste weigering (de zogenaamde privéweg). Ik maak melding van een arrest van het Hof van Cassatie: “Een openbare weg in de zin van artikel 1 van het Wegverkeersreglement is elke weg die openstaat voor het verkeer te land van het publiek in het algemeen, ook wanneer de weg naar een appartementsgebouw leidt, geen verdere uitweg biedt, tot een private eigendom behoort en door geen enkele aanwijzing als een private weg wordt aangemerkt. (Cass. 22-10-1974)”

Dit arrest ontkracht de eerste redenering van de GAS-ambtenaar volledig en bijgevolg kan hij op basis van dit arrest optreden en probleemloos de hinder op het trottoir doen verwijderen of zelf  laten verwijderen op kosten van de eigenaar. Tot op vandaag 9 maart heb ik hier echter nog geen wederwoord mogen ontvangen van de GAS-ambtenaar.

Er is dus nog altijd niets gebeurd door de stad en de voetganger moet nog altijd op de rijweg lopen omdat het trottoir nog altijd volledig versperd is. De projectontwikkelaar mag rustig zijn gangetje gaan.

De vierde weigering.

Gezien alle voorgaande meldingen op niets uitgedraaid waren en niets de stad kon overtuigen van deze onveilige toestand besloot ik het nogmaals te proberen, deze keer op basis van het Gas-reglement van de stad Ninove. Wat vergezocht misschien maar toch, men moet alle rechtsmiddelen uitputten en als het gaat over veiligheid is geen enkele inspanning teveel. Er bestaat een artikel 27 in het GAS-reglement die het volgende schrijft: “Het is verboden huishoudelijke en daarmee gelijkgestelde afvalstoffen, afbraakmateriaal, wrakken, allerhande goederen en voorwerpen die de reinheid en esthetiek van de omgeving benadelen en/of een gevaar zijn voor de openbare gezondheid te storten, te doen storten, achter te laten, te doen achterlaten op alle openbare wegen en andere openbare plaatsen Dit reglement gaat zelfs zover dat het ook kan ingeroepen worden wanneer dit gebeurt op privéterrein. Mijn zienswijze en die van de GAS-ambtenaar zitten dus omvat in dit reglement. Volgens het cassatiearrest is het ‘privéterrein’, waar de stad  haar politie regelmatig laat patrouilleren nota bene, een openbare weg.
Net wat ik nodig heb, “allerhande goederen en voorwerpen” en “een gevaar voor de openbare gezondheid“. Het bewuste reclamepaneel voldoet duidelijk aan het gegeven “allerhande goederen en voorwerpen” en “een gevaar voor de openbare gezondheid” klopt ook want door de plaatsing van het reclamepaneel moet de voetganger zich op de openbare weg begeven en is de kans groot dat hij aangereden wordt door een voertuig. Als dat al geen gevaar is voor de gezondheid.

Op 7 maart terug een telefoontje ontvangen van de GAS-ambtenaar waarbij hij mij wist te zeggen dat mijn melding volgens hem niet voldeed aan de vereisten gesteld in artikel 27 van het GAS-reglement. Een heftige discussie hierover deed de ambtenaar besluiten het hierover op te nemen met zijn overste.  Hij ging mij op 7 maart 2018 hierover informeren via e-mail.
Ik wacht nog altijd op zijn e-mail, geduld is een schone deugd en geduld hebt u echt nodig wanneer u handelt met de stadsdiensten van Ninove.

Van het kastje naar de muur.

13 april 2018 intussen, een mooie dag om nog eens een herinnering te sturen naar de wijkagent, gewoon met de eenvoudige vraag wanneer “zo spoedig mogelijk” (zie -de tweede weigering) nu eigenlijk is. Het antwoord kwam zeer snel; “Inzake uw vraag dien ik u door te verwijzen naar de dienst mobiliteit van Stad Ninove.”
Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing. Het algemeen politiereglement van de lokale politie is nochtans duidelijk genoeg. Hinder op het trottoir die iemand in gevaar kan brengen kan verwijderd worden (artikel 4 en 9). Plotseling moet de dienst mobiliteit hierover beslissen en wast onze lokale wijkdienst zijn handen in onschuld? Het algemeen politiereglement wordt gewoon genegeerd. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit gebeurt onder druk van hogerhand. Waarom treedt de politie in deze niet op? Waarom tot 5 keer toe iemand afschepen? Wat speelt hier?

Terug naar af.

De stad Ninove doet niets aan de veiligheid van de voetgangers. De stad Ninove heeft er geen probleem mee dat mega grote reclameborden van bevriende projectontwikkelaars het trottoir innemen. De stad Ninove levert zelfs door belastinggeld betaalde bewaking en toezicht op het ‘privéterrein’ van de projectontwikkelaar.
Intussen verschijnen artikels van de burgemeester in de pers en via het burgemeestersdebat op de nationale radio vertelt zij fier over hoe zij de veiligheid van de Ninovieters gaat aanpakken en verbeteren. Veiligheid is belangrijk voor haar? Ik dacht het niet dus. Ik krijg eerder een zure smaak in mijn keel.

Mevrouw de burgemeester, hier is een heel klein voorbeeld dat u meteen kan aanpakken. Het kost u slechts één telefoontje en u hebt de veiligheid van een heel pak burgers verzekerd. Ik stel vast dat zelfs dit nog niet lukt. Of is het manifeste onwil? Staat u liever ten dienste van de projectontwikkelaars?
Luister naar mijn woorden, lees mijn propaganda maar kijk niet naar mijn daden is hier eens te meer van toepassing.
Afrekening volgt op 14 oktober 2018.

 

 

Advertenties

Tags: , , , ,

About dagoke

WYSIWYG
%d bloggers liken dit: